Cukiereczki. Portal dla dzieci chorych na cukrzycę.

Historia szpitala i Kliniki Pediatrii

Wydrukuj ten artykuł Zapisz artykuł na dysk

Historia szpitala przy Unii Lubelskiej rozpoczyna się w 1936 roku kiedy to rozpoczęto jego budowę jako wielkiego nowoczesnego szpitala dla potrzeb niemieckiego wojska. Po zakończeniu działań wojennych nowocześnie wykończony w czasie wojny budynek został zajęty przez władze sowieckie na obóz dla jeńców niemieckich, a następnie przebywała w nim jednostka Wojska Polskiego.

W czerwcu 1946r. gmach szpitalny został przekazany przez wojsko PCK, a w miesiąc później rozpoczęli w nim pracę pierwsi lekarze z personelem sanitarnym i administracyjnym pochodzącym z repatriowanego do Kraju emigracyjnego szpitala polskiego w Bohlitz z brytyjskiej strefy okupacyjnej Niemiec. Rozpoczęto remont i gromadzenie wyposażenia, pochodzącego głównie z darów Amerykańskiego, Kanadyjskiego i Brytyjskiego Czerwonego Krzyża. Ogółem w 1946 roku Szpital PCK w Szczecinie będący w stadium organizacji zatrudniał już 74 osoby.

21 lutego 1947 Szpital rozpoczął swoją działalność, ale uroczyste otwarcie szpitala w obecności władz państwowych i wojewódzkich nastąpiło 27 czerwca 1947 roku. Początkowo w szpitalu działało 5 oddziałów dysponujących 630 łóżkami. Pierwszym dyrektorem szpitala był dr Roman Rettinger.


brak opisu


brak opisu

Latem 1947 roku powstał 28 łóżkowy oddział chorób dziecięcych, a ordynaturę powierzono dr Markowi Eisnerowi na bazie którego w 1948 utworzono Klinikę Chorób Dziecięcych, której organizatorem i pierwszym kierownikiem był prof. dr med. Artur Chwalibogowski, a którą następnie przekształcono w kierowaną w latach 1951-1961 przez prof. dr hab. med. Bolesława Górnickiego Katedrę Pediatrii. Od 1950 r. klinika pediatryczna działa w nowym tzw. pediatrycznym skrzydle szpitala. W 1957 roku Katedrę Pediatrii podzielono na 3 kliniki: I Klinika Pediatryczna - pod kierunkiem doc. dr med. Julii Starkiewiczowej, II Klinika Pediatrii - prof. dr hab. med. Bolesław Górnickiego i Klinika Chirurgii Dziecięcej - doc. dr med. Edward Drescher.

Kierownictwo II Kliniki Pediatrii po prof. Górnickim przejęła dr hab. med. Aniela Marks-Zakrzewska, a w latach 1973 do 1988 r. kierowała nią dr hab. med. Maria Prochorow.

Profesor Maria Prochorow była pionierem diabetologii dziecięcej na terenie Pomorza Zachodniego. W 1957 r. utworzyła Specjalistyczną Przychodnię Endokrynologii Dziecięcej przy PSK 1. W 1970 r. wyodrębniła godziny przyjęć dla dzieci z cukrzycą w całym regionie, umożliwiając utworzenie centralnej placówki dla tych dzieci i ich rodzin. Dorobek naukowy prof. Prochorow obejmuje ponad 60 publikacji i komunikatów zjazdowych. Większość z nich dotyczy problemów diabetologii wieku rozwojowego, przemian ustrojowych, zaburzeń czynności tarczycy i innych schorzeń endokrynologicznych. Wyrazem aktywnośi naukowej prof. Prochorow była przynależność do wielu towarzystw naukowych, zarówno krajopwych i zagranicznych, m.in Polskiego Towarzystwa Endokrynologicznego, Międzynarodowego Stowarzyszenia POmocy Dzieciom Chorym na Cukrzycę (AJD), Zespłu ds. Endokrynologii Wieku Rozwojowego Komitetu Rozwoju Człowieka PAN, Center inf. de l’Enfrance (Aide au Junes Diabetiques).

W latach 1988-1993 kliniką kierowali kolejno dr Teresa Nowotarska (1987-1991), prof. dr hab. med. Janusz Szymborski (1991-1994) i dr Helena Kozioł (1994-1995). Obecnie od 1 października 1995 roku Kliniką kieruje prof. dr hab. med. Mieczysław Walczak. Od 01.03.2006 roku zmieniła ona nazwę na Klinika Pediatrii, Endokrynologii, Diabetologii, Chorób Metabolicznych i Kardiologii Wieku Rozwojowego.

Od początku historii leczenia cukrzycy podejmowano wysiłki zmierzające do naśladowania naturalnych rytmów wydzielania insuliny. Początkowo najbardziej powszechną metodą leczenia była tzw. konwencjonalna insulinoterapia polegająca na jednym lub dwóch wstrzyknięciach insuliny na dobę. W użyciu były strzykawki- insulinówki. Nie były one jednorazowe, pacjenci sterylizowali je długo gotując. Insuliny też były bardzo niedoskonałe. Stosowano insuliny wieprzowe, bardzo alergizujące organizm, słabo oczyszczone. Zdarzały się ciężkie uczulenia na jedyny lek ratujący życie pacjentom z cukrzycą typu 1 – insulinę. Wraz z postępem wielu dziedzin medycyny i genetyki na rynku pojawiły się insuliny ludzkie (szeroko znane współczesnym pacjentom). Od momentu opublikowania bardzo dużego badania klinicznego DCCT świat zrozumiał,że tylko intensywna insulinoterapia oparta na wielokrotnych wstrzyknięciach insuliny w ciągu doby i ścisłej samokontroli pozwoli na uniknięcie lub opóźnienie występowania przewlekłych powikłań choroby. Dziesięć lat temu rozpoczęliśmy leczenie metodą intensywnej insulinoterapii w oparciu o użycie pomp insulinowych, w tym samym czasie w aptekach pojawiły się analogi insulin. Pacjenci chorzy na cukrzycę typu 1. odetchnęli z ulgą. Życie stało się łatwiejsze. Aktualnie pod opieką naszego ośrodka jest ok. 300 pacjentów z cukrzycą typu 1, ponad 200 osób jest już użytkownikami osobistych pomp insulinowych. Naukowcy na całym świecie pracują nad stworzeniem „sztucznej trzustki”, postęp medycyny jest tak ogromny, że może za jakiś czas spełnią się nasze marzenia o całkowitym wyleczeniu choroby.

Bibliografia:
www.spsk1.szn.pl/pl/hist_oddz.html
Wspomnienie o profesor Marii Prochorow. Autorzy: Mieczysław Walczak, Helena Kozioł


Portal Cukiereczki

© Copyright by Marta Korbutowicz, 2007 (stworzenie portalu)

© Copyright by Michał Przybylak, 2010 (rozbudowa portalu)

Wszelkie sprawy związane z leczeniem cukrzycy powinny być skonsultowane z lekarzem diabetologiem.